Sa buwang Pebrero, na itinakdang National Arts Month, binibigyang-pansin ang sining at kultura sa Pilipinas, ngunit madalas itong pansamantala lamang. Pagkatapos ng mga selebrasyon, nawawala ang sigla, dahil nakatuon lamang ito sa malalaking festival kaysa sa araw-araw na paglikha. Ito ay nagdudulot ng panawagan upang gawing integral na bahagi ng lipunan ang sining sa buong taon.
Ang artikulo mula sa 2030 Youth Force in the Philippines Inc. (YFPH) ay tumatalakay sa limitadong pagpapahalaga sa sining at kultura, na karaniwang nakatuon lamang sa Pebrero. Ayon sa kontribyutor, pagkatapos ng National Arts Month, nawawala ang interes dahil sa pagtingin sa sining bilang palamuti lamang, hindi bilang mahalagang bahagi ng pag-unlad ng lipunan. Halimbawa, wala nang paghimok sa publiko upang mag-appreciate ng sining sa ordinaryong araw, at madaling maisantabi ito sa budget dahil hindi ito itinuturing na essential service tulad ng ekonomiya o kalusugan.
Isa pang isyu ay ang kakulangan ng mga aktibong sentro ng sining buong taon sa labas ng Metro Manila. Ang panawagan ay huwag limitahan ang sining sa aesthetic value; gamitin ito sa pagtuturo ng agham, klima, at pagbuo ng mga pagkilos ng kabataan. Mahalaga ang gabay ng National Commission for Culture and Arts (NCCA) upang gawing integral ang sining sa mga polisiya sa edukasyon, kalikasan, at lokal na pamamahala. Sa ilalim ng NCCA, dapat itulak ang regular na komunidad ng mga artist na nag-uusap at nagpapakita, kaysa sa isang beses na selebrasyon.
Sa huli, ang sining ay hindi dapat ituring na seasonal na kaganapan, tulad ng dekorasyong Pasko. Ito ay pundasyon ng kolektibong kamalayan na dapat panindigan bawat araw. Ang hamon ay gawing bahagi ng pang-araw-araw na sistema ang pagpapahalaga sa sining, sa bawat adbokasiya, silid-aralan, at kalsada, upang patuloy na baguhin ang buhay at palakasin ang pagka-Pilipino.
