Ang Pilipinas, na nagkakaroon ng mahalagang 0.46% lamang ng global emissions, ay dapat magmalasakit sa pag-unlad habang hinahangad ang net-zero, ayon sa isang opinyon.
Sa gitna ng global climate debate, ang Pilipinas ay nahaharap sa moral paradox: mababa ang ambag nito sa emissions ngunit mataas ang panganib mula sa climate change. Ayon kay Val A. Villanueva sa kanyang artikulo sa Rappler, ang mabilis na pagpunta sa net-zero ay maaaring magdulot ng pinsala sa ekonomiya nang hindi nakakaapekto sa global warming. 'Even if the country miraculously achieved net zero overnight, the trajectory of global warming would remain largely unchanged,' sabi niya.
Net-zero ay ang pagbalanse ng greenhouse gases na nailalabas at nakuha mula sa atmosphere. Gayunpaman, para sa isang developing country tulad ng Pilipinas, ang tunay na climate justice ay hindi sa symbolic targets kundi sa pagprotekta ng pag-unlad, pag-aaruga ng abot-kayang kuryente, at pag-iwas na maging pribilehiyo lamang ang kapangyarihan. Villanueva ay nagsusulong ng all-of-the-above energy strategy: agresibong pagtataguyod ng renewables habang pinapanatili ang reliable baseload power mula sa coal at gas hangga't hindi pa abot-kaya ang storage.
'Affordability must be the true north,' aniya, dahil mataas na singil sa kuryente ay nakakaapekto sa inflation, pamumuhunan, at trabaho. Ang pag-unlad mismo ay ang pinakamahusay na depensa laban sa climate shocks, na nagbibigay-daan sa resilience at adaptation. Sa huli, ang disiplinado na pragmatismo ay susi upang maging matibay ang ekonomiya habang nagte-transition patungo sa decarbonization nang hindi nagkakaroon ng collapse.
